و «شمعون» و «حیدر» (علی)، در هنگامِ مشاهده و عیان.

امامی قدیم (ازلی)، که ظهورش نیز قدیم است؛

بر فرازِ بلندی‌ها، او معنایِ معانی است.

او همان «حسن عسکری» است، که؛

انس به همراهِ هر جنّی، به او اقرار کرده است.

فراتر است از هر شِبه و مانندی، آن سرورِ بندگان؛

و از اینکه با تمامِ دیدگان او را دریابند و به کُنهِ او رسند.

و از بنده، آنچه را مرتکب شده گناهانش را درمی‌گذرد؛

و او را در کاخ‌هایِ بهشت محشور می‌سازد.

پس با خِردِ خویش تمیز ده و ذهنِ خود را صفا بخش به سوی آنچه این موحد سروده است؛ خواهی یافت که ظهوراتِ مَثَل‌گونه (مِثلیّه) و هفت ظهورِ ذاتی که عبارتند از: «هابیل»، «شیث»، «یوسف»، «یوشع»، «آصف»، «شمعون»، و «امیرالنحل علی»؛ همگی یک چیزِ واحدند، و تمامیِ آن‌ها ظهوراتی ذاتی و «اَنزَعی» مربوط به حقیقت علی هستند.

با این تفاوت که این هفت ظهور، همان «معنا» با ذاتِ خویش است، نه با چیزی از آفریدگانش؛ زیرا «معنا» هرگاه خواست و اراده کرد و مقدر ساخت که آفریدگان همگی از عالَمِ نورانی و عالَمِ خاکیِ جسمانی به او بنگرند تا موجودی را که مفقود (غایب) نیست به چشم ببینند؛ برای آنان ممکن نبود که همگی به او بنگرند مگر از دریچه‌یِ شاکله (طبیعت و ظرفیت) خویش و به اندازه‌یِ نیرو و توانشان. همه‌یِ این‌ها برای آن