از آن نیست که ما تقریر کردیم (بیان نمودیم). پس هر کس که اندیشه‌اش به غیر از این راه برد، بی‌گمان به گمراهیِ دوری دچار گشته است.

و از جمله‌یِ عالمان، فقیهانِ نیکوکار و پویندگانِ راهِ سروران از مشایخ و سلفِ صالح: «سابورِ جَلَبی» رضی الله عنه است. سروده‌یِ او رحمة الله علیه است:

هر کس سخنی غیر از گفته‌یِ «جلیّ» بگوید؛

پس بر او لعنت باد از جانبِ هر امرِ کُلی (ذاتِ مطلق).

همانا من به او اعتماد (وثوق) کردم؛ و آنچه دستانش بیان داشت (بخشید)،

از شکوه و وقار (سنگینیِ امانت) بسنده و کافی است.

او سخنِ درست (صحیح) را گفت و همواره و همیشه؛

آن را روایت می‌کند و مانندِ آن را املا می‌نماید.

پس به حق گواهی داد، و سخن گفت و به راستی دین‌داری کرد؛ و آنچه را می‌دانست جز برای اهلش فاش نساخت خداوند روحش را قدسیت بخشد و آرامگاهش را نورانی سازد. و برای برخی از عارفانِ موحد که خداوند روحش را قدسیت بخشد این سروده است:

به «هابیل» ایمان آوردم به هنگامِ ظهور؛

و دومین ظهور، که «شیث» مایه‌یِ امانِ من است.

و «یوسف»، «یوشع» به همراهِ «آصف»؛