«عین» (علی) به واسطه‌یِ او تجلی‌اش بر هر پلیدی برتری یافت؛

و بازپس‌گیرنده‌یِ حق از گرسنهچشمان و بازی‌گوشان شد.

و او را که خداوند خشنودی‌اش را به او ارزانی دارد و به آرزوهایش برساند سروده‌ای دیگر است:

گمراه گشت آن‌که «معنا» (ذات) را در شمار و عدد وارد کرد؛

در حالی که اوست آن بلندمرتبه‌یِ بزرگ، اَنزَعِ صَمَد (بی‌نیازِ مطلق).

او قدیم است، و پدیدآورنده‌یِ «میم» (محمد) که غایتِ ماست؛

از آفریدگانش پنهان نگشته و بر هر دیده‌بانی برتر است.

اوست قدیم و همواره نورِ خویش را آشکار می‌کند؛

برای بندگان، بی‌آنکه پدر یا فرزندی داشته باشد.

و ذات اگر آن را بشناسی هرگز تقسیم نمی‌گردد؛

بلکه آنچه با چشم دل دیدی، همان معبودِ جاودانه است.

حجاب نیز همواره یک «اسم» واحد است؛

هرچند در شمارش، نام‌هایِ بسیاری بر آن نهاده شود.

و «باب» نیز همواره یک بابِ واحد است؛

هرچند در طولِ زمان، نام‌هایی فراتر از حد و حصر بر او نهند.

پس به سخنِ مولایِ جلیلِ ما بازگرد؛

تا بدون رنج و سختی، به راهِ راست (رُشد) دست یابی.