تنها در برابرِ دستاوردِ دستانِ خویش پاداش داده می‌شود.

ما را با یقینی از جانبِ خویش از آن آگاه ساخت، در؛

آن «هفت آیه‌یِ» ذکرش که تکرار می‌شوند (سوره حمد / سبع المثانی).

پس به‌راستی که سخن در این باره را استوار ساختم؛

با آیاتِ محکم و روشنِ قرآن.

پس این رساله همچون عروسی گشت که جلوه‌گری می‌کند؛

با مرواریدهایِ فاخر و گوهرهایِ گران‌بها (جُمان).

و خردمندِ دانا به‌آسانی (عفواً) از آن بهره‌مند می‌گردد؛

و به نهایتِ لذتِ آرزوها دست می‌یابد.

آن را، به پاسِ آنچه در خود جای داده است؛

از رازهایِ باطنی و معانیِ نهان؛

به «مَنهَجُ العِلمِ وَ البَیان» (راهِ دانش و روشنگری)؛

و «نُزهَةُ السَّمعِ وَ العَیان» (تفرّج‌گاه و تماشایِ گوش و چشم) نامیدم.

و از جمله‌یِ کسانی که در بابِ توحید به سرودنِ شعر (نظم) پرداخت، و از عالمان، بلیغان و فقیهان بود: «ابراهیم بن عثمان مُصطَلِق» است؛ که عالمی فاضل، زبردست (نِحریر) و عارف بود. سروده‌یِ او در توصیفِ «تجلی» در روزِ مُباهَلَه، این ابیات است:

کوهِ کلیم (هم‌سخن) از کلیم است؛

و آنچه از او پنهان ماند، تنها در کالبد (مثالِ) او پدیدار گشت.

تجلی در آن هنگام، روی‌آورنده بود؛