علی -عَزَّ عَزُّهُ- عنانِ (رشته‌یِ) آسمان‌ها را در دست می‌گیرد
و از او روایت شده است که در روز فتح مکه به کعبه آمد و هُبَل (بت بزرگ) را پرتاب و سرنگون ساخت، و اینکه پیامبر ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) برای او خم شد تا آنکه علی بر شانه‌هایِ او بالا رفت و دستش را دراز کرد، پس دستش دراز شد تا آنکه هُبل را گرفت و آن را به پشتِ سر افکند. و روایت شده است که کفِ دستِ هبل را برداشتند و وزن کردند، و وزنِ آن پنجاه مَن بود.
و از عبدالله بن عباس روایت شده است که گفت: «ای امیرالمؤمنین، ما از تو شگفتی و امری دیدیم که ما را به هراس انداخت (مبهوت کرد).»
پس به او فرمود: «آن امر چه بود؟»
پس به ایشان عرض کرد: «زیرا بلندیِ خانه (کعبه) سی و پنج ذراع است و قدِ هر یک از شما هفت ذراع است، اما دستِ تو دراز شد تا به هبل رسید!»
پس سرورمان امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) به او فرمود:
«به خدا سوگند، اگر اراده می‌کردم که دستم را به سوی عنانِ (رشته‌یِ) آسمان‌هایِ هفت‌گانه دراز کنم و آن‌ها را بگیرم و به زمین فرود آورم، هرآینه چنین می‌کردم.»
و به جانم سوگند، به خدا قسم که این را ادعا نمی‌کند و نمی‌گوید مگر پروردگارِ عبادت شده (معبود) ، و خدایِ موجودی که به ذاتِ خویش آشکار است، بی‌آنکه جسمیت و محدودیتی بپذیرد. و او معجزات و قدرتی دارد که بشر از درکِ آن ناتوان است. و ما از معجزات و قدرت‌هایِ او که رد و انکارشان ممکن نیست، به قدری که