و اوست خداوند (اللّه) در آغاز و انجام؛
و ستایش از آنِ اوست در بامداد و شامگاه.
و پروردگارِ بلندمرتبه‌اش چنین نمایاند؛ پنهان شدنِ؛
فراخواننده (داعی) را در زیرِ حجاب‌هایِ ذاتی‌اش.
این سلسله‌یِ ظهورات در «ابوشُعَیب» (محمد بن نُصَیر) پایان یافت؛
پس پاک و منزّه است آن پایانِ مَثَل‌گونه (و بی‌مانند).
و همانا او در هر ظهوری، «باب» (دروازه) بود؛
بی‌آنکه هرگز از مقامِ بابیّتِ خود دگرگون شود.
پس در میان نام‌ها، او را «جبرئیل» خواندند؛
و این رتبه‌ای پنهان و پوشیده نیست.
و پس از آن «یائیل» (بیائیل)، «حام»؛
و «دان»، که این‌ها نام‌هایی بلندمرتبه (سَنیّه) هستند.
و پس از همه‌یِ این‌ها، او را خواندند؛
«روزبه»، در میانِ گروهِ «روزبیّه» (اشاره به نام ایرانی سلمان).
و او همان «سلمان» است در آغاز و انجام؛
و تمامیِ نام‌ها، «سلمانی» از مظاهر سلمان است.
و برای این باب، پنج تن یار است که آنان را برگزید؛
پس آنان «ایتامِ» جانِ پسندیده‌یِ اویند.
پس به «مِقداد»، که آفرینش از او سرچشمه گرفت و شکل یافت؛