و کشته شدنِ خود را با زهر نمایاند، در حالی که زهر؛

هرگز نمی‌تواند بر معبود، مرگی را رقم بزند.

و بی‌گمان او همواره آشکار بود، از امامی؛

در امامی دیگر، برای دیدگانِ راه‌یافته (هدایت‌شدگان).

همه‌یِ این‌ها برای آن بود که با آفریدگان مأنوس شود و هم‌جنسِ آنان گردد؛

تا آنکه به صورتِ «عَسکَریّه» (امام حسن عسکری) گذر کرد.

پس از این، «اسمِ» او که پربرکت است؛

پیوسته با او بود و از راهِ ازلیّت دور نگشت.

آشکار است در ظهورِ خویش، با نام‌هایی؛

روشن، که اشاره به مقامِ پیامبری دارند.

پس او مقامِ اسم، نوری از نورِ اوست، و پاره‌ای؛

از اوست، اما هرگز با او برابر نیست.

در روزگارِ آدم، همان آدم بود؛

سپس در میانِ خلقش با صورتِ «بَرهَمیّه» (ابراهیم) تجلی یافت.

و به فرمانِ آفریننده‌اش تجلی یافت در؛

یعقوب، پروردگارِ منزلگاه‌هایِ بلندمرتبه.

این‌گونه پی‌درپی آمد، تا آنکه «ابن ابی‌کَبشَه» (لقب پیامبر اسلام در میان مشرکان) خوانده شد؛

به همراهِ «طالبیّه» (تجلیِ ابوطالبی / علی).