پس او پُرکننده‌یِ آسمان و زمین است، منزه است؛
معبودِ من که دارای قدرتِ «صمدی» (بی‌نیازیِ مطلق و جاودانه) است.
ذاتِ خویش را با ظهوراتی از خود آشکار ساخت؛
و بدین‌گونه درستیِ مقامِ «معنویّت» ثابت و استوار گشت.
پس در نخستین ظهور در پیکرِ «هابیل» پدیدار شد؛
و در «قُبّه‌یِ» (دوره‌یِ تجلیِ) آدمیّه (آدم) تجلی یافت.
پس هر کس او را به اندازه‌یِ توانِ خویش دید؛
از رویِ ضعفِ نیرویِ دَمَوی (بشری و خاکی).
سپس پس از آن، پروردگار که منزّه است؛
در صورتِ «شیثیّه» (شیث) تجلی یافت.
پس آنچه را خواست حُکم کرد و آنچه را خواست مقدر نمود؛
از رویِ لطفِ آفرینش و مشیّت (اراده).
و اراده کرد که در پرده‌یِ غیبت پنهان شود، سپس؛
در صورتِ «یوسفیّه» (یوسف) آشکار گشت.
پس با پیمانه‌یِ عزیز مصر، چاه و زندان؛
اموری شگفت رقم زد که پوشیده و پنهان نیست.
و پس از این اراده کرد که برای آفریدگان ظهور کند؛
در صورتِ «یوشَعیّه» (یوشع).
پس چه بسیار نشانه‌ها (آیات) که به آنان نمایاند و بازگرداند؛