و از مؤمنانِ نیکوکار و موحدانِ جلیل‌القدر و بزرگ که خداوند قدسیتش بخشد «حسن موصلی» است که به «خَبّاز» (نانوا) شناخته می‌شود؛ او پیروِ مذهبِ خُصَیبی و دارای اعتقادی نیکو بود رضی الله عنه. پس از جمله‌یِ آنچه در باب توحید سروده است، این قصیده است:

باشکوه است آن صاحبِ مجد، ستایش و مشیّت (اراده)؛

که زمین و آسمانِ بلندمرتبه را آفرید.

از ذات و کیانِ خویش دگرگون نگشت، آن‌گاه که پدیدار شد؛

آشکارا، در کالبد و آفرینشی بشری.

آفریدگان را مأنوس ساخت، آن‌گاه که صورت پذیرفت؛

در میانِ ما آفریدگان، در صورتِ «اَنزَعی» (تجلیِ بشری در کالبد علی).

پس هر کس او را به اندازه‌ی توانِ (ظرفیتِ) خویش دید؛

از فضلِ نیرویی قدسی که به او عطا شده بود.

و او در زمین و آسمان معبود است؛

یگانه‌ای که پیوسته بر یگانگی (احدیّت) استوار است.

پس فرزندانِ زمین، او را معبودی در آسمان‌ها می‌خوانند؛

که دارایِ عزّتِ ازلی است.

و آن‌که در آسمان است، او را معبودی در زمین می‌خواند؛

که تمامیِ آفریدگان را می‌بیند و بر آنان گواه است.