و با وجودِ آنان، از هرکسِ دیگری بی‌نیاز و تنها به آنان مشغول هستم.

و از مذهبِ آن سیدِ برگزیده؛

یعنی "حسین بن حَمدان" خُصَیبی هرگز برنمی‌گردم.

پس اینک این قصیده همچون دوشیزه‌ای پرده‌نشین پیشِ رویِ توست؛

آراسته و پیراسته‌ای که هیچ کاستی و نقصی در آن راه نیافته است.

و گوینده‌یِ آن "حَلَبی" است، همان‌که؛

از خداوند، برآورده شدنِ نیکویِ آرزوها را امید دارد.

پس هر که همانندِ آنچه من گفتم بگوید؛

به‌راستی که دین را در بستن و گشودنِ امور، استوار ساخته است.»

و او را که خداوند از وی خشنود باد در باب توحید، قصایدی نیکو و اشعاری پرمعناست. و شأنِ (روشِ) ما بر این است که بخشی از سروده‌هایِ هر یک از اهلِ فضل را که خبرشان به ما رسیده است، بیاوریم؛ با وجود اینکه مردمانِ بسیاری به سرودنِ شعر و به نظم درآوردنِ آن پرداخته‌اند، و اگر می‌خواستیم از هر یک از آنان قطعه‌ای شعر بیاوریم، کتاب به درازا می‌کشید. و ان‌شاءالله تعالی گزیری از یاد کردنِ آنان نیست؛ یا با آوردنِ چیزی از آنچه سروده‌اند، و یا با ذکرِ نام‌هایشان، تا یادبودی از آنان در میانِ سرورانِ مؤمن که خداوند همگی را توفیق دهد حاصل گردد، و ما را به کسانی که پیش از ما بوده‌اند ملحق سازد و به آخرین درجه‌ی ملحق‌شوندگان برساند؛ و خداوند توفیق‌دهنده است.