و از جمله‌یِ موحدانی که به سرودنِ شعر در بابِ توحید پرداختند: «وَتّارِ حَلَبی» که خداوند روحش را قدسیت بخشد است؛ که موحدی عارف بود و در ژرفایِ قلبِ او چیزی بزرگ‌تر و والاتر از توحید نبود. خداوند روحش را قدسیت بخشد و از او و از تمامیِ مؤمنان خشنود گردد.

پس از سروده‌هایِ او که خداوند مقامش را شرافت بخشد این قصیده است:

گواهی می‌دهم که بی‌گمان تو همان ازلی هستی؛

و تو همان قدیمی هستی که زوال نمی‌پذیرد.

و تویی آن بلندمرتبه (العلیّ)، و تویی آن بزرگ (العظیم)؛

و تویی آن معبودی که پدیدآورنده‌یِ علت‌ها (مُعلّل العلل) است.

بندگان و روزی‌هایشان را آفریدی؛

پس منزه است پروردگاری که هرگاه اراده کند، انجام می‌دهد.

و کشتیِ خویش را در دریایِ آن روان ساختی؛

و تکیه‌گاه همه، تنها بر بخششِ تو بود.

و امامی برای آنان بود، پس آنان روی آوردند؛

به سویِ آن راهِ روشن و هموار.

و آنان را به آبِ چشمه‌ی حیات درآوردی؛

به‌راستی رستگار شد هرکه از آن نوشید.

در هفت قُبّه‌یِ ذاتی آشکار شدی؛