بر حق (مُصیب) نیستند. و این بانگ‌برآورنده عَونی هیچ‌کس جز اندیشه‌یِ خود و نه غیر آن را بر صواب (درست) ندانست.
و این بدان سبب است که «شیعه‌یِ مُقَصِّره» (کوتاهی‌کنندگان در شناخت) اقرار و اعتراف می‌کنند و بر این باورند که «نبأ عظیم» همان علی بن ابی‌طالب است، و او باب‌الحوائج (دروازه‌یِ نیازها) به سویِ خداوندِ متعال است.
و «مُوَحِّدان» بر این باورند که «نبأ عظیم» همان مولایِ ما، «أنزَعِ بَطین» است.
و فرقه «مُفَوِّضَه» (تفویض‌گرایان) اعتقاد دارند و بر این باورند که «نبأ عظیم»، اسمِ خدا، حجابِ او، پَهلو (جَنب) و جانبِ او، گوشِ شنوایِ او و زبانِ گویایِ اوست. و این مذهب، نزدیک‌ترینِ مذاهب به توحیدِ ناب (محض) است. و از همین مذهب است که مردِ مؤمنی که از معرفت محجوب مانده است، به سویِ راهِ روشنِ بزرگ‌تر (مَحَجَّةُ العُظمیٰ)، شناختِ آن بلندمرتبه‌یِ والاتر (العلیّ الأعلیٰ) و اقرار به او ارتقا می‌یابد. خداوند ما و تمامیِ مؤمنان را بر گفتارِ استوار پایدار بدارد.
و اما اینکه این بانگ‌برآورنده، خود را به «غُلُوّ» نسبت می‌دهد و بدان افتخار می‌کند، و اینکه مردم او را به غلوّ متهم می‌کنند، و تکرارِ نامِ غلو در این قصیده از سویِ او؛ در واقع آن مردمی که او را به غلوّ نسبت داده‌اند، همان «شیعه‌ی مقصّره» هستند که پیش‌تر یاد شدند، و نیز کسانی که در مرتبه‌ای پایین‌تر از آنان از اهلِ تقصیرند. پس او در نزدِ آنان از «غُلات» (غلوکنندگان) به شمار می‌آید.