او نیست، و اینکه او در پندارِ عونی غیر از مولایِ ماست که بسیار بلندمرتبه و والاست.

و به خدا پناه می‌برم از این آرایِ تباه و هوس‌هایی که به سوی سقوط و هلاکت (هِوَایة) می‌کشانند، و از هم‌نشینی و همراهی با امت‌هایِ انکارکننده و نسل‌هایِ ستیزه‌جو؛ و از اینکه برتر از مولایِ ما عین، غایت و نهایتی باشد که از او بالاتر و درخشان‌تر است.

سپس این بانگ‌برآورنده پس از این بیت که:

و اما غایتِ غایات، پس اوست؛

آن بلندمرتبه، که برای هر چیزی همچون مهار است.

چنین سرود:

او همان «نبأ عظیم» (خبرِ بزرگ)، علی است، پس دریاب؛

که تمامیِ آفریدگان درباره‌یِ او در کشمکش و ستیزند.

و هر یک در مورد او ادعایِ اخلاص می‌کند؛

در حالی که همگی در گمراهی فرو رفته‌اند (و به مهلکه درآمده‌اند).

پس او با سخنِ خویش بر عقیده‌اش تأکید کرد که «نبأ عظیم» (خبر بزرگ)، کسی غیر از مولایِ ما امیرالمؤمنین که عزتش بلند باد است.

سپس با سخنِ خود، به صورتِ پرسش از دیگران، ابراز شگفتی کرد: و اینکه هر یک از مردم درباره‌یِ این «نبأ عظیم» ادعایِ اخلاص می‌کند، در حالی که هیچ‌یک از آنان