آن صورتِ بشری، تمامیت و کُلِّ حقیقتِ او نیست، او بلندمرتبه و بزرگ است؛
از هرگونه تشبیه و مَثَل آوردن.
هرگز! و آفریننده‌یِ باشکوه نیز چیزی غیر از آن نیست.
ای پوینده‌یِ راهِ گفتار (حقیقت)!
او را یگانه بدان تا از «مَسخ شدن» (گرفتار شدن در کالبدهای پست) نجات یابی
سخنی است بی‌آنکه ذاتِ او در آن کالبد جمع و محصور شده باشد؛
بلکه «آن صورت، همان اوست»، برای تثبیت و اقرار به تجلیِ او. هرگز محدود در آن نیست و اندازه‌ها و مرزها بر او احاطه نمی‌یابند؛
پربرکت است خداوندِ بلندمرتبه و چیره (الجبار).
و منزه است از هرآنچه اهلِ تشبیه (شُبهیّون) درباره‌ی او می‌گویند.
«آن صورت، همان اوست، و او، آن نیست» (هِيَ هُوَ وَلَا هُوَ هِيَ) ای ستیزه‌جو!
سخن مرا بشنو تا هدایت و ارشاد شوی؛
به سویِ راهِ راست و هدایت حقیقی.
تا از کسانی باشی که معبود را به یگانگی می‌شناسند؛
و او را از داشتنِ فرزند، پدر، و یا کُنیه پذیرفتن منزه می‌شمارند.
در آن صورتِ بشری پدیدار گشت تا مایه‌یِ اُنسِ اهلِ معرفت گردد؛
و آنان را در آن، به نام و صفتی ویژه گردانید.
آنان را در بالاترین کاخ‌هایِ شرافت‌یافته جای داد؛
در بهشت‌هایِ وصف‌شده منزل گزیده‌اند؛