که در گفتارِ خویش برای جهانیان تصریح کرد:
«این علی برای شما ولیّ و سرپرست است.»
این علی است؛ آفریدگارِ خلایق،
که ظهورش در صورتی دیدنی (مرئی) است.
او در دادگری و قضاوت نیکو عمل کرد؛
چرا که مشیت و اراده در این امر از آنِ اوست.
منزّه است او که سرنوشت را چه نیکو رقم زد!
آن‌گاه که در «روزِ ندا»، جهانیان را یادآور شد؛
و این سخن، در همان زمانِ آغاز آفرینش بود.
از همان روز است که گمراهی و هدایت از هم جدا گشت،
و این آزمون نه بیهوده است و نه بی‌هدف.
بزرگ و باشکوه است آن معبود، فرمانروایِ بلندمرتبه!
اگر در میانِ بشر پدیدار نمی‌گشت؛
آنان که کفر ورزیدند، بر او حجتی (بهانه‌ای) می‌داشتند.
کسی که به ظاهر موجود و حاضر نباشد، چگونه استوار می‌گردد؛
شناختِ ذاتِ او؟ و اما با نگریستن و توجه به ظهورِ او؛
مقامِ «اسم» و «معنا» برای ما ثابت و بر حق گشت.
ای که از من راهِ هدایت و رستگاری را می‌جویی؛
با خِرَد و قرآن، در نزدِ من ثابت شده است: