آفریدگانِ او به سببِ تاریکی و تیرگی‌ای (کدورتی) که در وجودشان است، از او محجوب (پوشیده) مانده‌اند؛ پس هرگاه بخواهد، خویشتن را به هر کس که بخواهد، همان‌گونه که بخواهد می‌شناساند.»

و نیز در روایتی دیگر از او نقل شده است که گفت: با سرورم امام صادق ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) در برخی از راه‌هایِ مدینه هم‌مسیر بودم، که ناگاه مردی را دیدم که دستش را به سوی آسمان دراز کرده و دعا می‌خواند. پس سرورم امام صادق (که شکوهش افزون باد) فرمود: «ای مفضّل، این بینوایِ بیچاره را می‌بینی که هوا را می‌پرستد؟ اگر او سزاوارِ نگاهی از جانبِ خداوند بود، هرآینه او را می‌دید.»

و از سرورمان محمد ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) روایت شده است که فرمود: «پروردگارم به من وعده داد که پیشاپیشِ من بجنگد.» و این همانندِ چیزی است که قرآنِ بزرگ به آن گویاست و خداوند متعال فرموده: ﴿خداوند مقرر داشته است که بی‌گمان من و فرستادگانم پیروز می‌شویم﴾¹.