از معجزاتِ درخشان و خیره‌کننده‌ای که همگیِ آن‌ها بر حق بود؛ در حالی که آنان می‌گفتند: «علی جادو کرده است!»
و فرمود: «همانا من پَهلو (جَنبُ الله)، چشم، و جانِ اویم؛ او می‌داند چه کسی از شما کفر ورزیده است.»
پس این نشانه‌ها را در صورتِ «ذات» آشکار ساخت؛ پس آیا پندگیرنده و یادکننده‌ای هست؟
و «معنا» علی با عینِ ذاتِ خویش پدیدار می‌شود؛ پس اگر می‌خواهی بدانی که چه چیزی را از آن پنهان داشته است...
هرگاه خداوند که نامش بزرگ است بخواهد؛ همچون «میم» محمد پدیدار می‌گردد، که بلندمرتبه و تواناست.
«میم» را که یادش بلندمرتبه باد در زیرِ درخششِ نورِ خویش پنهان می‌سازد، آن‌گاه که پدیدار می‌گردد.
قدرت و سخن گفتنِ به واسطه‌ی او را آشکار می‌کند؛ و معجزه‌یِ خیره‌کننده‌ای که چون رخ دهد، گفته می‌شود مبهوت ساخت.
و او در همان صورتِ نُخُستین است؛ صورتی که هرکس نگریسته باشد، آن را با چشم می‌شناسد.
بی‌آنکه مانندی همسانِ او، یا صورتی نوپدید (مخلوق) پدیدار شود، که مانندِ صورت‌های دیگر نیست.