در حالی که «عتیق» (ابوبکر) و «عمر» در میانِ آن قوم بودند.
بر رویِ بساطی (قالیچه‌ای) که به باد فرمان داد تا؛
آن را به فرمانِ فرمانروایی مقتدر به دوش کشد.
و در روزِ کوفه در کنارِ فراتش؛
آن‌گاه که آب بر آن طغیان کرد و او آب را نهیب زد تا فروکش کند.
و داستانِ بُرج‌ها، آن‌گاه که مردم نگریستند؛
گروه‌هایی از فرشتگان را که از ابرها فرود می‌آیند.
و او بر فرازِ آن ابرها بود، در حالی که شمشیرش در دستانش بود؛
که آن را به نامِ مشهورش، «ذوالفقار»، می‌شناسی.
پس در این باره از او پرسیده شد، و فرمود: همانا من؛
فرشتگانی را پاک ساختم (تأدیب کردم) که کارِ ناپسند و مُنکری انجام داده بودند.
و در آن خبرِ مشهور به «عَیبَة» (ابر/جایگاه اسرار)، پیام و ابلاغی روشن و سپس هشدارهاست.
و اوست آن‌که طوفان را بر یارانِ (قومِ) نوح فرستاد؛ آن‌گاه که او را خواند، پس باران سیل‌آسا فرو ریخت.
آری، و از رازها و آنچه رحم‌ها می‌کاهند یا دربردارند خبر داد؛ آن‌گونه که در خبر آمده است.
و چه بسیار نشانه‌ها که او در «صفّین» داشت؛ که راویان در متنِ سیره‌ها و تاریخ آن را می‌شناسند.