تا آنجا که در آن می‌گوید:

گفتم: مولایِ ما، «امیرِ نحل» (امیرالمؤمنین) است که؛

قدیم و ازلی بوده است، پیش از آنکه روزگاری (دهر) باشد.

«ناسوت» (کالبدِ بشری) را برای مأنوس ساختنِ آفریدگان آشکار ساخت؛

آن‌گاه که پدیدار شد، آن را در کالبدی همانندِ آنان نمایان کرد.

و در میانِ آنان ایستاد و با ذاتِ خویش خطبه خواند؛

در صورتی دیدنی، اما نه مانندِ دیگر صورت‌ها.

می‌فرمود: همانا من برافرازنده‌یِ آسمانم؛

و گستراننده‌یِ زمینم، و درختان را می‌رویانم.

و هستیِ دریاهایِ هفت‌گانه از من است؛

و پدیدآورنده‌یِ بارانم، و خوارکننده‌یِ هرآن‌که کفر ورزید.

منم بازگرداننده‌یِ آفرینش و آغازکننده‌یِ آن برای ایشان؛

منم آن‌که خویشتن را پنهان می‌سازد و دوباره بازمی‌گردد.

کوه‌ها را استوار گردانیدم و برایشان مقدر ساختم؛

روزی‌هایشان را در آن، پس حقیقتِ این خبر را جویا شو.

و با خورشید سخن گفت و مرده را زنده کرد؛

آنان نمی‌توانند این را انکار کنند، در حالی که ماه نیز شکافته شد.

و با نهیبِ خویش جنّیان را آشکار ساخت و تارومار کرد؛

و سخنی را به گوشِ دِهقان رساند، پس او بر خاک افتاد.