و یک‌باره تمامِ خلق را مدهوش و نابود می‌ساخت.
اما او از ناسوتِ خویش جدا و متمایز است؛
او مخلوق نیست تا در کالبد و بنایِ ما بگنجد و محدود شود.
اوست که در ادوار پدیدار شد: هابیل، شیث، و او همچنین یوسف است؛
و یوشع، آصف و شمعونِ صفا (پطرس).
و او برای همیشه «امیرِ نحل» (امیرالمؤمنین) است که ذاتِ او؛
در صورتی که از هرگونه شبیه‌بودن به مخلوقات منزه است، دیده می‌شود.
آن صورتِ بشری، تمامیت و کُلِّ حقیقتِ او نیست، هرگز! و آفریننده نیز؛
چیزی غیر از آن نیست، چرا که با همان «ذات» آشکار شده است.
گفت: «پس چه چیزی را از عوارض بشری ظاهر ساخت؟» آشکارا گفتم:
«پنج چیز و سپس سه چیز را برای آفریدگان نمایان کرد.»
گفت: «آن‌ها چیست؟» گفتم: «پنج چیز است؛
که با آن‌ها پدیدار شد: فقر (نیاز)، بیماری و خواب.
چهارم چشم‌دردی (رَمَد) که آن را آشکار ساخت (اشاره به درد چشم در نبرد خیبر)؛
و پنجم مرگ، آن‌گاه که گفته شد تا وقتی که جان سپرد.
و خوردن، آشامیدن، و دفعِ حاجت؛
و ادرار کردن و آمیزش (نکاح)، پنج چیزِ آغازین است که برای آزمون مردم نشان داد.
سپس خود را در حجابِ داشتنِ پدر و مادر پوشاند؛