این ظهور، یک آزمون بود، پس پدیدار شد؛

در میانِ آفریدگانش، همانندِ آفریدگانش، بی‌هیچ پنهان‌کاری.

و صاحبِ امر خداوند، توانا و قدرتمند است؛

آن‌گونه که می‌خواهد و مصلحت می‌داند بر مردمان تجلی می‌کند.

آیا نگفتید که ابلیس را؛

تصرفی در جهان است؟ پس چگونه آن‌که آفریدگان را پدید آورده است تصرف نداشته باشد؟

اگر ظهورِ «ذات» نبود، طاعت و بندگیِ کسی که؛

در روزِ «ندا» به حق پاسخ داد، درست و استوار نمی‌گشت.

در میانِ آنان، برای آنان و همانندِ آنان پدیدار شد، و همانا؛

این کار، تلبیس (در لباس درآمدن) و مأنوس ساختنِ توأمان است.

در صورتی دیدنی بر آنان آشکار شد، که آن صورت؛

همان او معنا است، اما او، آن صورت نیست، ای جوانمرد!

و روزی که آنان را ندا داد در حالی که در غفلت بودند؛

پس آنچه را از آن ندا فرمود، درنیافتند و نفهمیدند.

پس فرمود: همانا من برافرازنده‌یِ آسمانم؛

و گستراننده‌یِ زمین و پدیدآورنده‌یِ آفریدگانم.

منم آن‌که نهرها را برای شما جاری ساختم؛

درختان را رویاندم و هوا (بادها) را به جریان انداختم.