پنج چیز است که خداوند به آن‌ها تفرّد و یگانگی یافته است،تا آفریدگان بشناسند که آن یگانه‌یِ بی‌نیاز (فردِ صمد) کیست:فرود آوردنِ باران، و آگاهی از زمانِ رستاخیز (ساعت)،و آگاهی از کودکی که در رَحِمِ مادر است.و هیچ جانی نمی‌داند که فردا چه به دست می‌آورد،و در کدام سرزمین جان می‌سپارد و از دست می‌رود.تا آنکه چون «علی» فرمود: همانا من،به این امور آگاهم! هرکه در او رشد و کمالی بود گفت:

این همان کسی است که تمامیِ پیامبران،از دیرباز و تا ابد بر او دلالت می‌کرده‌اند.

و از اوست (خدا از او راضی باشد):

هابیل ای مولایِ من،و شیث ای کبریا و بزرگیِ من.و یوسف ای زیباییِ من،و یوشع ای شکوه و درخششِ من.و آصف ای روشناییِ من،شمعون نورِ صفایِ من.و در وجودِ علی، اوجِ بلندی است؛تا بالاترینِ بلندی‌ها (عُلا العَلیاء).

و از اوست -رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ- :

برای مردمان تشخّص یافت (در کالبدی بشری پدیدار شد)، پس او را شبیهِ؛خودشان پنداشتند و به حقیقتِ او پی نبردند.و اگر آنچه را که من از او شناخته‌ام می‌شناختند؛

بر پایه‌ی حقیقتش، بی‌گمان او را به خدایی می‌گرفتند (الوهیتش را می‌پذیرفتند).

و حقیقتِ او بر خردمندان پوشیده نماند، آن‌گاه که؛معجزات را آشکار ساخت، پس او را به یگانگی شناختند (موحّد شدند).

پس سرورِ خویش را سپاس می‌گویم، سپاسی بسیار؛و از او چیزی می‌شناسم که آنان نمی‌شناسند.