گمراهی در امان داشت.واژگانی بر حق، میانِ آن‌ها پیوند دادند؛واژگانی سَلسَلی، مقدّس و بَهمَنی علوی، محمدی، حسنی،علوی، محمدی، باقری.در هر حال، دارایِ هدایتی جعفری است،موسوی است؛ و کجاست کسی همانندِ موسوی؟

آتش را در چشمه‌یِ آب به چشم دید،پس بی‌درنگ و شتابان مرکب‌ها را به حرکت درآورد.پس بامدادان رفت و از آن آب چنان سیراب گشت،که او را از هر نوشیدنیِ گوارایی بی‌نیاز ساخت.و شگفت است شعله‌ور شدنِ آتش در میانِ آب،تا آنجا که با دانشی والا و درخشان جریان یافت.ای امامِ من در هر زمان و در هر ظهوری،و ای وصیِ پیامبر، نه خودِ پیامبر!او بود آن‌گاه که هیچ مکانی نه در وهم و گمان وجود داشت،و نه در تصورِ جسمانی و مادی.سپس مکان را از کُنهِ نورِ ذاتِ خویش پدیدار ساخت،از رازِ رازِ پنهانش.آن‌گاه به آن مکان، هر قدرتی که خواست عطا کرد،و او به چگونگی (کیفیت) و چندوچون (کمیت) آگاه است.او آنچه را از آفرینش در میانِ ما پدید آورد، خلق کرد،به فرمانِ آن بلندمرتبه‌یِ آشکار (العلی الجلی).پس هرگاه خواستی به سویِ «حجابِ» خدا روی آوری،رو به سویِ «بابِ» سَلسَلیِ او کن.

و در راهیابیِ خود به سویِ «باب»، از «یتیم» راهنمایی بجوی،وگرنه راهِ گمراهان را در پیش گرفته‌ای.پس او آنچه از رشد و کمال می‌جویی را به تو می‌بخشد،و آن را گوارا و شیرین خواهی یافت.هرگاه کوشیدند او را از شیر بگیرند،پدر و مادرش از ترسِ دردی مهلک، به او شیر/غذا بخشیدند.و از شیر گرفتنِ نوزاد پیش از دو سال،برای هر کودکِ شیرخواری زیان‌بار است.اما از شیر گرفتنِ کودک پس از دو سال،کارِ پدری