و چون حِمیَری به خانه‌یِ خویش رفت و به شیشه نگریست، دید که دوباره در آن نبیذ است! پس حِمیَری از امامتِ محمد بن حنفیه رویگردان شد و به امامتِ مولایمان جعفر صادق (عزّ عزه) معتقد گردید.

و در آن هنگام قصیده‌ای سرود که آغازِ آن چنین است:

به نامِ خدا «جعفری» شدم، و خدا بزرگ‌تر است؛

و گواهی می‌دهم که خداوند بی‌شک همان جعفر است.

و اما ابان بن تغلب¹ لاحقی (خدا از او راضی باشد): او بر مذهبِ تخمیس بود، تا آنکه سید ابوشعیب که «بابِ معظّم» و «سببِ مکرّم» است او را از آن راه بازگرداند و هدایت نمود، و حق را از باطل برایش شناساند، و پاک را از ناپاک برایِ او متمایز ساخت، و وی را به توحیدِ ناب (توحید محض) بازگرداند. او دیوانِ بزرگی دارد که دربردارنده‌یِ اشعارِ فراوانی است؛ و شیخ ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- بسیاری از اشعارِ او را موازنه (هم‌وزن و هم‌قافیه پاسخ) گفته است.

و به‌راستی که ابان (که خدا از او راضی باشد)، شاعری منطق‌دان و فیلسوفی حکیم بود که بسیاری از مذاهب و آیین‌هایِ مردم را می‌شناخت. و ما در این کتابِ خود، قطعه‌ای از شعرِ او را می‌آوریم که از فضل و برتریِ او در آنچه ما به آن می‌پردازیم خبر می‌دهد:همتی که با قلبی پاک یاری شد،و دلی که با دانشی پنهان به جریان افتاد.پرده را کنار زد و بینایی و بصیرت را آشکار ساخت،پس با سخنِ خویش، او را از کوری و