پس ای سرورِ من که خداوند تو را نیک‌بخت گرداند و ورطه‌هایِ سرگردانی را از تو بزداید با چشمِ بصیرت تأمل کن در آنچه سید ابونواس -عَلَيْهِ السَّلَامُ- به نظم درآورده است؛ و چه نیکو برای خردمندان و صاحبانِ ریاست و آداب، اثباتی پنهان و رمزی پوشیده را تثبیت نموده است.

و آن، سوگندِ اوست به کسی که بر سنگریزه مُهر نهاد . و در میانِ توده‌یِ مردم مشهور است که آن‌کس که بر سنگریزه مُهر نهاد، «حسنِ اخیر» (امام حسن عسکری) عزّ عزّه است، و آن‌کس که به «وصی» نامیده شد، مولایمان امیرالمؤمنین است که عظمتش والا و خواستِ او مقدس است.

پس ابونواس تبیین کرد، شناساند، تصریح نمود و قاعده ساخت که آن‌کسی که بر سنگریزه مُهر نهاد، همان «حسنِ اخیر» است که جوهره‌یِ مولایمان امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) می‌باشد؛ همان‌گونه که در بخش‌هایِ پیشینِ این باب آن را بیان کردیم.

و من به خواستِ خدای متعال، آن را در «باب المسائل» به‌طور رسا و کامل شرح خواهم داد.

و از دانشمندانِ سخنور، ابوتمّام حبیب بن اوس طائی است که از ودیعه‌داران و نگاهبانانِ «عالَمِ صغیر» است، خداوند روحش را قدسیت بخشد و سروده‌ی او این است:

به من می‌گویند درباره‌ی علی مدایحی بسُرا که اگر چنین نکنم، گویند او ستیزه‌جو و دشمن است! و من سرودنِ شعر برای او را از رویِ اندیشه‌ای ناراست دریغ نکردم،