را هیچ مولایی نیست.»1 و «آنان کسانی‌اند که در آخرت جز آتش برایشان نیست، و آنچه در دنیا کرده‌اند بر باد رفته و آنچه انجام می‌دادند باطل است.»2
و افزون بر این، خداوند (جلّ و علا) پاک و منزه است که خود را به صفاتِ بندگانش توصیف کند و نام نهد؛ چرا که او آفریدگارِ آنان است و آنان می‌دانند که آفریده شده‌اند و بر آفرینشِ هیچ‌چیز توانا نیستند.»
«آگاه باشید که خداوند (سبحانه و تعالی) مرا در کتابش توصیف نموده و فرموده است:
«اوست خدایی که جز او معبودی نیست؛ دانایِ نهان و آشکار است؛ او رحمان و رحیم است. اوست خدایی که جز او معبودی نیست؛ فرمانروا، منزّه (پاک)، سلامت‌بخش، مؤمن (ایمنی‌بخش)، مُهَیمِن (نگهبان)، عزیز، جبّار و متکبر است؛ منزّه است خدا از آنچه شریکِ او می‌گردانند. اوست خداوندِ آفریننده، پدیدآورنده و صورت‌بخش؛ نام‌هایِ نیکو از آنِ اوست؛ آنچه در آسمان‌ها و زمین است او را تسبیح می‌گویند و او عزیز و حکیم است.»3
و همانا این صفات برای او کامل و تمام است، زیرا او نیازی به توصیفِ خویش ندارد؛ بلکه این صفات در من است و به من نسبت داده شده و پاره‌ای از اوصافِ من است: