دلالت‌ها، قدرت‌ها، اشارات و آنچه از معجزات و خطبه‌هایِ خیره‌کننده، و سخنانِ «حجاب‌هایِ» بزرگ‌منش و شعرهایِ زیبایی که مطابق با راهِ حقیقت است و از پیرانِ (مشایخِ) این طریقت صادر گشته، بیان می‌کنیم.

و این باب را با گواهی‌هایی از قرآنِ بزرگ به پایان می‌بریم، افزون بر گواهی‌هایِ روشن و تابناکی که پیش‌تر گذشت؛ تا این باب در آن هنگام کامل، آراسته و گوارا باشد و با توفیقِ خداوندِ صاحب‌منت و احسان، در گوش‌ها و اندیشه‌ها جای گیرد؛ و آن همان سخنِ خداوندِ متعال است که: «فرجامِ آن مُشک است و در این نعمت‌ها پیشی‌گیرندگان باید بر یکدیگر پیشی گیرند.»¹