ما تنها برایِ یکدیگر دلیل و برهان می‌آوریم تا هدایت یابیم و بر توحیدِ او استوار بمانیم. خداوند متعال آنچه را از معجزات و دلایلِ خویش بر ذاتش آشکار کرد، فراتر از توان و مقدارِ آفریدگان در آسمان‌ها و زمین بود؛ و این‌ها را تنها حجتی بر خلقِ خویش قرار داد تا:

«آن که زنده می‌ماند، از رویِ دلیلی روشن (بینّه) زنده بماند و آن که هلاک می‌شود، از رویِ دلیلی روشن هلاک گردد.»

تا برایِ مردمان در پیشگاهِ خدا حجتی باقی نماند. سپس خداوند سبحان، از رویِ رحمت، لطف و شفقتِ خویش، آفریدگان را اسبابی برایِ یکدیگر قرار داد؛ نه به خاطرِ سابقه‌ای که از آن‌ها نزدِ او بوده و نه به خاطرِ چیزی که پیش‌تر فرستاده باشند، بلکه او

در میانِ خلقِ خویش آن‌گونه عمل می‌کند که شایسته‌یِ اوست؛ چرا که او اهلِ تقوا و اهلِ آمرزش است.