مولایمان که شکوهش افزون باد فرمود: «با جان و مالِ خویش برای برادرش و برای برادرانِ دینی خود فداکاری و تقرب می‌جوید؛ پس او با چنین کرداری مؤمن است. و هر کس چنین نکند، هیچ پیوندِ ولایتی میان ما و او نخواهد بود.
و این که پیش‌تر گفته شد همان توحیدِ ناپسند است که خداوند ما را از آن پناه دهد. بفهم تا راه یابی، و به آنچه در این سخن است معرفت یاب؛ چرا که این دانش، شفایی برای جان‌های پاکیزه، و اخلاصی برای روان‌های مطهر و تابانِ حقیقی است که در کالبدِ ناسوتی بشری پدیدار گشته‌اند.»
و این رساله به توفیق مولایمان امیرالمؤمنین که شکوهش افزون باد به پایان رسید.