پس مولایمان که شکوهش افزون باد فرمود: «بدان که نفس از اصلِ خویش گسسته نیست؛ چرا که اگر گسسته می‌بود، هرگز به سوی آن باز نمی‌گشت.

و نیز چنان به آن پیوسته نیست که آمیختگیِ کامل باشد تا صورتش نابود گردد؛ بلکه پیوستگیِ او از نوعِ "اتصالِ مجاورت" و همراهی با آن گوهری است که در اوست.

و همانا معنای سخن ما که: ﴿بازگشتش به سوی ماست﴾، بدان جهت است که اشراق آن با پدیدار گشتنِ جسم پدید آمد.

و از رویی دیگر: او (نفس) با پدیدآورنده و هستی‌بخش و صورتگرِ خویش همگون و مشاکل است. بفهم تا راه یابی.»