آنان که دعوتش را پذیرفتند، تنها زمانی به او ایمان آوردند که او معجزات را آشکار کرد و قدرت‌های خیره‌کننده نشان داد. او برای مردم "سرای حکمت" (بیت‌الحکمه) را بنا کرد و در آن صورت‌ها و پیکره‌های زرّین بساخت. برای پیروانش مراتب و درجات گوناگون قرار داد و بالاترین جایگاه‌ها را به آنان بخشید.

او مردم را برای عبادت گرد هم می‌آورد؛ و چون در بیت‌الحکمه نزد او جمع می‌شدند، او بر بلندترین جایگاه قرار می‌گرفت در حالی که مردم ایستاده بودند و سخنش را می‌شنیدند و شخص او را می‌دیدند. او بر آنان حکمتِ رسا می‌خواند، موعظه‌های نیکو آشکار می‌کرد و آنان را به آداب پسندیده تربیت می‌نمود.

«بت‌پرست ادامه داد: پس از آنکه آن شخص سخنانش را تمام می‌کرد، شاگردِ ارشد که یک مرتبه پایین‌تر از او بود، همانندِ آنچه او خوانده بود را بر مردم می‌خواند. سپس شاگردِ کوچک‌تر، همانندِ گفته‌های شاگردِ ارشد را تکرار می‌کرد و پس از آن، صاحبان هر طبقه و مرتبه برای کسانی که در مرتبه‌ی پایین‌تر بودند، می‌خواندند.

چون قرائت و آموزش به پایان می‌رسید، آن شخصِ بزرگ در برابر آن‌ها قرار می‌گرفت و همگی در برابرش به سجده می‌افتادند و می‌گفتند: "تو پروردگارِ مقصودِ مایی، آرزوهای ما به تو ختم می‌شود و در هر حال تکیه‌گاه ما تویی."