«آن مرد بزرگ‌منش فرمود: از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: همانا دانش (امر) ما سخت و دشوار است؛ آن را برنمی‌تابد مگر فرشته‌ای مقرب، یا پیامبری مرسل، یا مؤمنی که خداوند قلبش را برای ایمان آزموده باشد.
و تو تا زمانی که آنچه را از من پرسیدی ندانی، در فراخی و آسایش هستی (تکلیفی بر تو نیست)؛ اما اگر آن را شناختی و سپس انکارش کردی، یا در آن شک کردی و به تردید افتادی، به مقام "مسوخیّت" (دگرگونی و پستی معنوی) منتقل می‌شوی.»
اباطاهر گفت: به او عرض کردم: «اگر بر آن استوار ماندم و به آن اقرار کردم و هرگز منکرش نشدم، چه حالی خواهم داشت؟»
فرمود: «در آن صورت، سیراب‌شونده از گنجینه‌های علم خدا خواهی بود و در شمارِ ساکنانِ جهانِ روحانی درمی‌آیی و از دنیایِ تیرگی‌هایِ جسمانی خارج می‌شوی.»
پس به او گفتم: «ای سرور من، من به خداوند متعال اطمینان دارم که مرا بر آنچه می‌خواهم استوار می‌دارد و به جهانِ لطیفِ روحانی ملحق می‌گرداند.»
فرمود: «خداوند تو را بر سخن استوار (قولِ ثابت) پایدار بدارد و آنچه را از من درباره معرفت الهی می‌شنوی، در وجودت پایدار (مستقر) گرداند و آن را عاریتی و ناپایدار (مستودَع) قرار ندهد.»