نامه را گرفتم و حرکت کردم تا به مکه رسیدم و نزد آن مرد رفتم. وقتی مرا دید، بی‌نهایت شادمان شد و از حال من و غیبتم پرسید؛ من نیز او را از آنچه بر من گذشته بود باخبر کردم. او از نامه‌ای که برایش آورده بودم پرسید؛ آن را گشود و خواند و خدا را بر سلامت من شکر کرد و وعده داد که مرا به مقصودم برساند.

مدت طولانی تحت وعده او ماندم. روزی از روزها که با او بیدار و شب‌زنده‌دار بودم، فرصت را غنیمت شمرده، بر پایش افتادم، آن را بوسیدم و بر چشمانم گذاشتم و گفتم: "ای سرور من، اگر صلاح می‌دانید بر من منت گذارید و به وعده‌تان عمل کنید؛ چرا که این عذابِ قلبی و انتظار برایم طولانی شده و می‌ترسم پیش از رسیدن به مراد، مرگم فرا رسد."

فرمود: "با کمال میل و احترام، بشارت باد بر تو! همانا آنچه تو می‌خواهی و از من مطالبه می‌کنی، امری سخت و دشوار (صعب و مستصعب) است؛ و اینگونه نیست مگر آنکه چون آن را بشناسی، ممکن است انکارش کنی و با این کارت مستحق مسخ شدن (دگرگونی حقیقت انسانی) شوی. آیا نشنیده‌ای آنچه را که روایت شده است:"»

عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ عِلْمَنَا صَعْبٌ مُسْتَصْعَبٌ لَا يَحْمِلُهُ إِلَّا مَلَكٌ مُقَرَّبٌ أَوْ نَبِيٌّ مُرْسَلٌ أَوْ مُؤْمِنٌ امتحن الله قَلْبَهُ بِالإِيمَانِ.