و از آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود:
«مردم در توحید بر سه دسته‌اند: اثبات‌کننده، نفی‌کننده و تشبیه‌کننده. اما تشبیه‌کننده مشرک است، نفی‌کننده باطل‌گرا (پوچ‌گرا) است و اثبات‌کننده، موحد واقعی است. توحید همان اقرار به خداوند متعال است؛ پس او ثابت و موجود است، فراتر از تشبیه به خلق و ابطال و نفی وجود. چیزی مانند او نیست و او شنوا و داناست.»
محمد بن خالد برقی گوید: در اینجا سخنِ «ابوالمیمون حسن بن هارون کاتب سامرایی» قطع شد. به او گفتم: «ای سرورم! تو را به خدا سوگند می‌دهم، اگر چیزی از آنچه شنیده‌ای را از من پوشانده‌ای، آن را بازگو کن؛ اگر می‌دانی که من شایسته و سزاوار آن هستم.»
او گفت: «به خانه‌ات برو و فردا صبح زود نزد من بیا.» پس من رفتم و باقی‌مانده سخنان او در «مجلس دوم» خواهد آمد، ان‌شاءالله تعالی.