احادیثی شنیده بود. نزد او رفتم و تمام آن تاریخ و دانشی را که پیش‌تر ذکر کردم، برایش بازگو کردم.»

قَالَ جَعْفَرُ بْنُ الْفُرَاتِ: لَا يَعْظُمُ عَلَيْكَ مَا سَمِعْتَهُ مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ فَإِنِّي سَمِعْتُ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- يَقولُ: إِنَّ لله عبِيدًا لَا يَأْكُلُونَ وَلَا يَشْرَبُونَ يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُونَ، وَإِنَّ لله عَوَالِمَ فِي أَرْضِهِ لَا يَعْلَمُهُمْ سِوَاهُ.

جعفر بن فرات گفت: «آنچه از این داستان شنیدی بر تو گران نیاید (و تعجب نکن)؛ چرا که من از مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- شنیدم که می‌فرمود: "همانا برای خدا بندگانی است که نه می‌خورند و نه می‌آشامند، شب و روز تسبیح می‌گویند و سستی نمی‌ورزند؛ و برای خداوند در زمینش جهان‌هایی است که جز او کسی از آن‌ها آگاه نیست."»

به او گفتم: «ای سرور من، درباره آنچه اهل هند و اخترشناسان آن‌ها از تاریخ ذکر کرده‌اند چه می‌گویی؟ آن تاریخی که از زمان آدم -عَزَّ عَزُّهُ- تا جایی که ما هستیم، حدود ۶۵۰۰ سال یا کمی بیشتر تخمین زده‌اند.»

جعفر بن فراتِ نویسنده به من گفت: «اگر داستان "اکوار و ادوار" (دوره‌های طولانی زمان و گردش‌های عالم) را می‌دانستی، این موضوع بر تو گران نمی‌آمد.»