عَدَمٍ وَمَنْ قَالَ إِنَّ الأَبْصَارَ تُشَاهِدُهُ فَقَدْ يُرَى مِثْلُهُ، وَمَنْ وَصَفَهُ بِمَا وَقَعَ فِي فِكْرِهِ فَإِنَّمَا وَصَفَ نَفْسَهُ، وَمَنْ قَالَ إِنَّهُ مُحْتَجِبٌ عَنْ خَلْقِهِ فَإِنَّمَا عَنَى غَيْرَهُ، وَمَنْ قَالَ إِنَّهُ ظَاهِرٌ لَهُمْ يَرَوْنَهُ نَظِيرًا فَإِنَّمَا عَيَّنَهُ، وَمَنْ عَرَفَهُ مِنْ جِهَةِ الإِقْرَارِ بِهِ وَآمَنَ بِمَا يُظْهِرُ مِنَ الْمُعْجِزَاتِ وَنَفَى مَا رَأَى وَأَثْبَتَ مَا ظَهَرَ فَأُولَئِكَ أَصْحَابُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ حَقًّا.

و از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود:

«هر کس موجودی را بپرستد که دیده نمی‌شود ، همانا مجهول و غایبی را پرستیده است؛ و هر کس موجودی را بپرستد که با چشم سر دیده می‌شود، همانا موجودی محدود و پدیدآمده (مخلوق) را پرستیده است.

هر کس بگوید او به هیچ وجه مشاهده‌شدنی نیست، به نیستی و عدم روی آورده است؛ و هر کس بگوید که دیدگان او را مشاهده می‌کنند، پس مانند او دیده می‌شود.

هر کس او را به آنچه در فکرش خطور می‌کند توصیف کند، در حقیقت تنها خودش را توصیف کرده است چون خدا فراتر از فکر است؛ و هر کس بگوید او از آفریدگانش پنهان و در حجاب است، مقصودش کسی غیر از اوست. هر کس بگوید او برای خلق آشکار است و او را همچون همتایی می‌بینند، برای او تعیّن و مرز قائل شده است.

اما کسی که او را از جهتِ اقرار به وجودش بشناسد، و به آنچه از معجزات آشکار می‌کند ایمان آورد، و آنچه را با چشم مادی می‌بیند به عنوان خدا نفی کند و آنچه را از