آن‌هاست که او طلب می‌شود. انوار این دل‌ها درخشان و گوهرهایشان عقلانی (و قدسی) است؛ نه کدورتی به آن‌ها می‌آمیزد و نه تاریکی و غباری به آن‌ها می‌رسد. با نور ایمان افروخته‌اند و با چشمِ رحمتِ خدای رحمان می‌نگرند؛ نه دچار فروپاشی می‌شوند و نه تباهی.

پس هرگاه مؤمنی دلِ برادر مؤمنش را شاد کند و با او چنان رفتار کند که او دوست دارد، و با آنچه مایه خشنودی اوست با وی روبه‌رو شود، و مقام او را بالا ببرد و به او سود رساند و یاری‌اش کند، و با او پیوند داشته باشد و همان را برایش بپسندد که برای خود می‌پسندد، آن قلب مؤمنِ نیکی‌کننده گشایش می‌یابد و تابان می‌شود و آن نورِ درونش به منشأ نخستین خود متصل می‌گردد؛ پس مورد سپاس قرار می‌گیرد، فرشتگان آسمان بر او ثنا می‌گویند و خداوند نیز چنان که شایسته است او را می‌ستاید و ضمانت می‌کند که او را به کامل‌ترین پاداش جزا دهد.

اما اگر مؤمن با برادر مؤمنش قطع رابطه کند و با او به گونه‌ای که خوشایندش نیست رفتار نماید، یا او را کوچک شمارد و تحقیر کند، یا به او ستم و جفا ورزد، خداوند سرچشمه‌های حکمتش را از او قطع می‌کند و آنچه را که با آن تأییدش کرده بود، از یادش می‌برد. و اگر بر دشمنی با برادرش پافشاری کند و کینه‌اش را آشکار سازد در حالی که به ایمان او آگاه است و شک در دین‌داری‌اش ندارد، خداوند جامه ایمان را از