أَنْ يُجَازِيهِ الْجَزَاءَ الأَوْفَى وَإِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا قَاطَعَ أَخَاهُ الْمُؤْمِنَ وَقَابَلَهُ بِمَا لَا يَرْضَاهُ أَوْ حَقَّرَهُ أَوْ ازْدَرَاهُ أَوْ جَفَاهُ قَطَعَ الله عَنْهُ مَوَادَّ حِكْمَتِهِ وَأَنْسَاهُ مَا كَانَ أَيَّدَهُ بِهِ، وَإِنْ أَقَامَ مُصِرًّا عَلَى عَدَاوَةِ أَخِيهِ وَمُظْهِرًا بُغْضَهُ وَهُوَ عَالِمٌ بِإِيمَانِهِ غَيْرَ شَاكٍّ فِي دِيَانَتِهِ سَلَبَهُ الله ثَوْبَ الإِيمَانِ وَأَلْبَسَهُ ثَوْبَ الْمَذَلَّةِ وَالْهَوَانِ وَأَحْوَجَهُ إِلَىٰ شِرَارِ خَلْقِهِ، إِلَى أَنْ يَرْجِعَ إِلَى رَبِّهِ وَيَسْتَقِيلَ مِنْ ذَنْبِهِ وَيَسْتَقِبِلَ أَخَاهُ.

پدر گفت: «این خبر را جابر بن یزید جعفی از امام باقر -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کرده است که ایشان فرمود:

همانا خداوند تبارک و تعالی ارواح مؤمنان را از نوری یگانه آفرید که نه اختلافی در آن است و نه تغییری. و خداوند با مقام نورانیت خویش بر آن نور متجلی گشت؛ پس آن نور، پروردگار را شناخت و به او اقرار کرد. خداوند آن نور را ندا داد و او اجابت کرد و لبیک گفت. سپس خداوند او را با روحی از جانب خویش مدد رساند و با روحِ ایمان تأییدش کرد؛ پس آن نور به روحی روحانی، باصفا و درخشان بدل گشت.

و خداوند برای آن نور، خانه‌هایی برگزید و آن‌ها را پاک و مطهر ساخت، و دل‌هایی را هدایت نمود و صفا بخشید و آن‌ها را خانه‌هایی برای نور خود، سجده‌گاه‌هایی برای نام خود، گنجینه‌هایی برای سرّ خود و نشانه‌هایی برای معرفت خویش قرار داد؛ از طریق این دل‌هاست که او شناخته می‌شود، نزد آن‌هاست که او یافته می‌گردد و از مسیر