و رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «حلالِ وضع‌شده و حرامِ مقرر گشته، و نیز بیم دادن، تهدید، هشدار، و وعده (پاداش) و وعید (مجازات)، همگی تنها برای مؤمنان است؛ و قرآن نیز جز برای خاطر مؤمنان نازل نگشته است.»

پادشاه گفت: «پس به چه علتی در قرآن از کافران یاد شده و از آن عذاب دردناک و کیفر زشتی که به آنان وعده داده شده، سخن به میان آمده است؟»

سرورم فرمود: «تمامی این‌ها به خاطر مؤمنان و برای تأدیب (تربیت) ایشان است تا از سرنوشت دیگران عبرت بگیرند؛ و قرآن بر این اساس نازل شده که به مَثَل می‌گوید: "به تو می‌گویم، اما تو ای همسایه بشنو" (کنایه از اینکه خطاب ظاهراً به کافران است اما مقصود اصلی متنبه شدن مؤمنان است).

اما کافران، پاداش کارهای نیکشان همان شادی و نعمتی است که در دنیای خود به آن می‌رسند؛ و این همه، به خاطر نیکی‌ها و رفتارهای پسندیده‌ای است که در حق مؤمنان انجام می‌دهند، نه به خاطر عبادت یا مناسک مذهبی. چنان‌که خداوند در حکایت از حالِ بیهوده آنان فرموده است: ﴿تلاش‌گر و رنج‌دیده اما در آتشی سوزان درآیند﴾ و فرمود: ﴿و ما به سراغ کارهایی که انجام داده‌اند می‌رویم و آن را چون غباری پراکنده می‌سازیم﴾ و فرمود: ﴿بهشتیان در آن روز، جایگاهی بهتر و استراحتگاهی نیکوتر دارند.﴾