﴿ای دو هم‌بند من! یکی از شما را می‌بینم که به "پروردگار" (سرور) خود شراب می‌پذیراند و دیگری به دار آویخته می‌شود تا پرندگان از سرش بخورند؛ داوری در مورد آنچه می‌پرسیدید، تمام شد.﴾»
قَالَ المَلِكُ: رَوَيْتُمْ عَنِ الْعَالِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: لَوْ عَرَفَ الْعَالَمُ الاِبْتِدَاءَ مَا اخْتَلَفَ رَجُلَانِ؟
پادشاه گفت: «آیا از آن عالم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کرده‌اید که فرمود: اگر جهانیان "آغاز" (ابتداء) را می‌شناختند، دو نفر با هم اختلاف نمی‌کردند؟»
سرورم فرمود: «بله، این خبر از ایشان روایت شده است.»
پادشاه گفت: «پس علت اختلاف امت چیست، در حالی که گمان می‌کنند "آغاز"، همان زمانی است که خداوند در این سخن خود ذکر کرده: ﴿و هنگامی که پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذریه آنان را بیرون آورد و آنان را بر خود گواه گرفت که: آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: بله، گواهی می‌دهیم﴾؟»
سرورم فرمود: «شیعیان در این مورد مختلف‌اند؛ گروهی می‌گویند این ندا و پیمان و آنچه خدا از فرزندان آدم گرفت، مربوط به زمان "ظهوری" بوده است که پس از "آغاز" (ابتداء) رخ داده، و در این باره سخنی دارند که شرحش طولانی است. و گروه دیگر گفته‌اند: معنای آن این است که "معنا" در آن زمان با "نام" خود ظاهر شد؛ پس