وَجَلَّ- : ﴿يَا صَاحِبَيِ السِّجْنِ أَمَّا أَحَدُكُمَا فَيَسْقِي رَبَّهُ خَمْرًا ۖ وَأَمَّا الْآخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِن رَّأْسِهِ ۚ قُضِيَ الْأَمْرُ الَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيَانِ﴾¹.

پس سرورم فرمود: «از ابوحنیفه روایت شده است که او از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره همین مسئله پرسید. پاسخ امام این بود که ایشان او را "امیرالمؤمنین" نامید.»

ابوحنیفه گفت: «من به این پاسخ قانع نمی‌شوم، مگر آنکه برای این موضوع، آیه‌ای از کتاب خدا بیاورید.»

پس سرور ما، امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «این امر مانند آن است که ابراهیم خلیل -عَزَّ عَزُّهُ- بت‌ها را "خدایان" نامید، در حالی که آن‌ها هرگز خدا نبودند؛ چنان‌که خداوند تبارک و تعالی فرمود:

﴿پس به گونه‌ای نامحسوس به سوی خدایانشان رفت و گفت: آیا نمی‌خورید؟ شما را چه شده که سخن نمی‌گویید؟ سپس با دست راست شروع به ضربه زدن به آن‌ها کرد و آن‌ها گویی به سوی او شتافتند. ابراهیم گفت: آیا آنچه را می‌تراشید می‌پرستید؟ در حالی که خداوند شما و هر چه می‌سازید را آفریده است.﴾

و همچنین در قرآن، یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- "عزیز" (کارگزار پادشاه) را "رب" نامید، در حالی که او پروردگار نبود؛ آنجا که خداوند فرمود: