و نیز فرمود: «اوست که بر شما و فرشتگانت برکت می‌فرستد تا شما را از تاریکی‌ها به سوی نور خارج کند، و او نسبت به مؤمنان مهربان است.» و کسی را که مستحق خشم باشد، رحمت نمی‌کند. پس اگر گمان کنید که او شما را بدون گناه و جرمی کیفر می‌دهد، در حق او گمان بد کرده‌اید؛ و خداوند فرموده است: «و منافقان زن و مرد و مشرکان زن و مرد را که در حق خدا گمان بد کردند، عذاب می‌کند؛ دایره بدی بر آنان احاطه دارد و خدا بر آنان خشم گرفت و آنان را لعنت کرد و جهنم را برایشان آماده ساخت و چه سرانجامی بد.»
و اگر در کارهایی که می‌کنید، از زهد و عبادت شدیدتان، امیدوار به پاداش الهی هستید، پس او به کرم و بخشندگی و سخا توصیف شده است.»
وَقَدْ رَوَيْتُمْ عَنْ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ -إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ- أَنَّهُ قَالَ: لَا يَنْبَغِي لِلْجَوَادِ أَنْ يُطَالِبَ الْمُكَافَآتِ لَهُ عَلَى إِنْعَامِهِ.
و شما از مفضل بن عمر (که درود خدا بر او باد) روایت کرده‌اید که گفت: «برای بخشنده سزاوار نیست که در برابر بخشش خود، طلب جبران و پاداش کند.»
همچنین سزاوار نیست که آفریدگار (خداوند)، برای کسی که با احسان و مهربانی‌اش آغاز کرده است، با تکالیف و دشواری‌ها آغاز کند، بلکه این خودِ شخصِ موردِ احسان است که تقاضای تکلیف می‌کند. در این باره، اخبار بسیار و آیات متعددی از کتاب