« انواع برادران و ویژگی عارفان »
پسر به او گفت: «ای سرورم! بر من بیفزا؛ چرا که دوست دارم راه شناخت برادران را به من بیاموزی و بگویی که با چه کسی برادری کنم؟»
پدر به او گفت: «با کسی که در هر حالی بر او تکیه کنی، او را چنان یابی که گویی بر خودت تکیه کرده‌ای؛ کسی که کارِ تو برایش چنان مهم باشد که گویی کارِ خودش است، و چه بسا خواسته تو را بر خواسته خود و خشنودی تو را بر خشنودی خویش ترجیح دهد.»
پسر به او گفت: «ای سرورم! گمان می‌کنم که کسی را با این اوصاف نیابم؛ پس اگر چنین است با چه کسی برادری کنم؟»
پدر به او گفت: «ای فرزندم! برادران دو گروه‌اند: برادرانِ حقیقت و وفا، و برادرانِ خوش‌روییِ ظاهری و ریا.
اما برادرانِ حقیقت و وفا؛ آنان اهل پاکی و صفا هستند؛ دل‌هایشان باصفا گشته، پیکرهایشان پاکیزه شده، کارهایشان نیکو و اعمالشان پیراسته گشته است. با یکدیگر پیوسته و متحدند و از هم نمی‌برند؛ در امور دنیا میانشان جدایی نیست و در دین اختلافی ندارند. آنان همچون انگشتانِ یک دست، یا چون ساعد نسبت به بازو هستند؛