وَعُوا، وَإِذَا وَعُوا فَهِمُوا، وَإِذَا فَهِمُوا عَلِمُوا، وَإِذَا عَلِمُوا عَمِلُوا، وَاشَوْقَاَهُ إِلَيْهِمْ وَالسَّلَامُ عَلَيْهِمْ.

سخن امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- : «آن دو نام برتر که گرد آمدند و یکی شدند، نبودند مگر با دو مسمّی (نامیده شده)، پس شناخته شدند و وصف گشتند و با هم جمع شدند. برای آن دو ستارگانی است و بر ستارگانشان، ستارگانی دیگر است. قرآن با بیان تمایز آن دو و وصف زیبایی‌هایشان آمد تا اهل توفیق از طریق آن بر معنای آن دو و جایگاه ارکانشان استدلال کنند. و زیبایی‌ها از وصف آن‌هاست؛ آن دو برای دیگران علم آوردند، دو صفت نیرومند و توانا که علم و حکمت آوردند و میان ایمان و کفر جدایی افکندند. همانا کسانی که ایمان آورده‌اند، چون شنیدند، دریافتند و چون دریافتند، فهمیدند و چون فهمیدند، دانستند و چون دانستند، عمل کردند. و چه اشتیاق‌بخش است دلتنگی برای آنان، و سلام بر آنان باد.»

وَفِي خَبَرٍ آخَرَ فِي هَذَا الْمَعْنَى أَنَّهُ -عَزَّ عَزُّهُ- قَالَ: الإِسْمَانِ الأَعْلَيَانِ اللَّذَانِ جُمِعَا فَاجْتَمَعَا لَا يَكُونَانِ إِلَّا مَعَ مُسَمَّيَيْنِ فَيَفْتَرِقَانِ وَيُوصَفَانِ فَيَجْتَمِعَانِ.

و در خبری دیگر در این معنا روایت شده است که آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «آن دو نام برتری که گرد آمدند و یکی شدند، نبودند مگر با دو مسمّی (نامیده شده)؛ پس از هم جدا می‌شوند و وصف می‌گردند و سپس با هم جمع می‌شوند.»