پس این اخبار بر هر عارف، دانشمند و خردمندی لازم گرداند که در طلب شناخت کسی نباشد که به معرفت او دست نمی‌یابد و به غایتش نمی‌رسد و به ادراک صفاتش ختم نمی‌شود؛ بلکه عالم، خداوند را با شناختِ آن موجودِ ظاهری که به واسطه‌ی ظهورش اثبات شده است می‌پرستد، تا از آنچه در توانش نیست در طلب نباشد.
پادشاه گفت: «آیا ظهورات او به یک نام است یا به نام‌های مختلف و صفاتی گوناگون؟»
سرورم فرمود: «چنین نیست؛ هرچند نام‌های او متفاوت باشد و صفاتش به نهایت برسند، اما تفاوت میان آن‌ها چنان نیست که بین آن‌ها و او فرق یا فاصله‌ای باشد. بلکه تفاوت در نام‌ها و صفات، به سبب تفاوت جهان و گوناگونیِ آن، و اختلاف در افعال، ادیان، شکل‌ها و زمان‌های آن‌هاست؛ اما معنا و نور او یکسان و غیرمختلف است، و همچنین نام‌های او — که متعال و مقدس است — متفاوت نیستند.»
پادشاه گفت: «بر چه چیزی استدلال کنم؟»
فرمود: «به این سخن خداوند متعال: "بگو الله را بخوانید یا رحمان را بخوانید؛ هر کدام را بخوانید، برای اوست نام‌های نیکو...". پس "الله" و "رحمان" دو نام برای یک معنا هستند، و هرچند در لفظ دو نام متفاوت باشند، اما هر دو نوری واحد هستند.»