محبتش را بر او پوشانده، او را امینِ سرّ خود ساخته و برای دینش پسندیده است. پس اگر سخن بگوید، یاد خدا می‌کند؛ اگر بنگرد، عبرت می‌گیرد؛ اگر به او عطایی شود، شکر می‌گزارد؛ و اگر مبتلا شود، صبر پیشه می‌کند. قلبش به معرفت خدا درخشان است و زبانش به سپاسِ او گویا. او عزیز و باوقار، بخشنده و یاری‌گر، مطیعِ خدای جبار و پیرو نیکوکاران است.»

پسر پرسید: «برایم بگو که نشانه‌ی ایمانِ مؤمن چیست و به چه چیز استدلال می‌شود؟»

پدر گفت: «به راستگوییِ زبانش، ادای امانتش، دوری از خیانت، نرم‌خویی و خوش‌محضری‌اش. ظاهر و باطنش یکسان است؛ پیش از آنکه از او چیزی بخواهی، به تو رو می‌کند و نیازت را برمی‌آورد؛ در هیچ حالی تو را به خشم نمی‌آورد؛ سختی‌ها و ناگواری‌هایت را به جان می‌خرد و آن‌ها را از هر سو از تو دور می‌کند. اگر کار نیکی از کسی ببیند، آن را یاد کرده و شایع می‌سازد، و اگر بدی ببیند، آن را می‌پوشاند، پنهان می‌کند و به خاک می‌سپارد.