و سرورم در ادامه فرمود: «بر کسی که اجابت می‌کند لازم است که معنای این نورِ ظاهر را بداند.»
پادشاه پاسخ داد: «بر اجابت‌کننده لازم است که نورِ ظاهر را بشناسد، به آن اقرار کند و از آن جهت که قدرت و حکمت از آن جاری است، به آن اشاره نماید؛ اما باطنِ نور، راهی برای ادراک آن نیست.»
سرورم فرمود: «اگر این نور بر روی زمین گسترده شود و در مکان‌های مختلف، به صورت اشخاص متعددی ظاهر گردد در حالی که هر یک از این اشخاص از دیگری جدا و متمایز باشند آیا باز هم این نور از آنچه از او پدید آمده، جداست یا از آنچه از او مشاهده شده، منفصل است؟»
پادشاه پاسخ داد: «این جایز نیست؛ زیرا اگر نور بر ذات خود قائم باشد و انوار تجزیه نپذیرند و تکه تکه نشوند، پس "نور" و "منیر" (نوردهنده)، یک گوهر واحد هستند.»
سرورم فرمود: «اگر این جواهر موجود نبود و ظاهر و اثبات نمی‌شد، آیا شناخته می‌شد، یا نامی از آن برده می‌شد یا نامیده می‌گشت؟»
پادشاه گفت: «نه.»
سرورم فرمود: «و چنین است در مورد آفریدگار (تبارک و تعالی)؛ اگر او موجود، ظاهر و اثبات شده نبود، شناخته نمی‌شد و معرفتش ثابت نمی‌گشت و کسی که به