می‌دهند (تاوان می‌پردازند)، تا آنکه یکی از آنان می‌میرد در حالی که بر گردن او به اندازه ذره‌ای گناه نیست.»

سرورم در ادامه خطاب به پادشاه گفت: «ای پادشاه، این خبری (روایتی) که ذکر کردم، روایت دیگری نیز در معنایش وجود دارد که آن را برایت می‌گویم:»

وَهُوَ قَوْلُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- : الدُّنْيَا غَنيمَةٌ لِلْمُؤْمِنِ وَسِجْنٌ لِلْكَافِرِ لِأَنَّهُ مُقِيمٌ فِيهَا وَغَيْرُ زَائِلٍ مِنْهَا يُكَرَّرُ فِيهَا فِي الأَكْوَارِ وَالأَدْوَارِ، قَالَ الله تَبَارَكَ وَتَعَالَى: ﴿وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا * ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوا وَّنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا﴾¹.

و آن سخنِ امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است که فرمود: «دنیا برای مؤمن غنیمت و برای کافر زندان است؛ زیرا کافر در آن مقیم است و از آن زایل نمی‌شود و در کوره‌ها و دوران‌های مختلف (تناسخ یا تکرار خلقت) در آن بازگردانده می‌شود.» خداوند تبارک و تعالی فرموده است: «و هیچ‌کس از شما نیست مگر آنکه وارد آن (دوزخ/دنیا) می‌شود؛ این حکمی است حتمی و پایان‌یافته بر پروردگارت. سپس کسانی را که تقوا پیشه کردند نجات می‌دهیم و ظالمان را در حالی که به زانو درآمده‌اند، در آن رها می‌کنیم.»