پادشاه به او گفت: «ای شیعیان! چگونه جرئت کردید که از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کنید که فرمود: "هر کس ما اهل‌بیت را دوست بدارد، باید جامه‌ای از فقر برای خود مهیا کند"؛ در حالی که می‌دانید خودِ او فرموده است: "فقر، دردی جانکاه است"؟ اگر با روایتِ این خبر قصد داشتید که محبت او را شایع نکنید و ناصبیان را از دوستی او بازدارید که فقر نصیبشان نشود، بدانید که همانا دوستیِ امیرالمؤمنین درد و رنج را به سوی دوستدارانش نمی‌کشاند؛ بلکه درد جانکاه تنها به سوی دشمنِ امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- کشیده می‌شود.»
وَقَدْ قَالَ رَسُولُ الله -عَزَّ عَزُّهُ- : مَا مِنْ شِيعَةِ عَلِيٍّ مَنْ فِيهِ دَاءٌ دَوِيٌّ إِلَّا يُوجَدُ لَهُ دَوَاءٌ.
فَقَالَ لَهُ سَيِّدِي: أَيُّهَا المَلِكُ هَذَا خَبَرٌ قَدْ حُرِّفَ، إِنَّمَا:
پادشاه ادامه داد: و همانا رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرموده است: «هیچ‌یک از شیعیان علی نیست که در او دردی جانکاه باشد، مگر آنکه برایش درمانی یافت شود.»
در این هنگام سرورم به او گفت: «ای پادشاه! این روایتی است که در آن تحریف صورت گرفته است؛ حقیقتِ سخن چنین است:
قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- : مَنْ أَحَبَّنَا فَلْيُعِدَّنَا لِيَوْمِ فَقْرِهِ جِلْبَابًا.