سرورم به او گفت: «هر کس بر مردمی والی شود، ناگزیر است تا مردی را خشنود کند و دیگری را به خشم آورد؛ و من را علم غیب داده نشده است و از کسانی نیستم که بتوانند از روی چهره، حقیقت آدمیان را تشخیص دهند. اگر بر مردمی گمارده شوم، می‌ترسم هرگاه گناهی در قومی ببینم، با تصمیمم ولیِ خدا را به خشم آورم و دشمنِ خدا را خشنود سازم و بدین ترتیب، با آن روایت مخالفت کرده، خود را در معرض خطر قرار دهم و در دام غرور بیفتم.»
وزیر پرسید: «آن روایت چیست؟»
قَالَ الصَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- : إِنَّ الله تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَخْفَى ثَلَاثَةً فِي ثَلَاثَةٍ، أَخْفَى رِضَاهُ فِي صَالِحِ الأَعْمَالِ فَلَا يُحَقِّرَ أَحَدُكُمْ عَمَلًا لله فِيهِ رِضًا، وَأَخْفَى غَضَبَهُ فِي يَسِيرٍ مِنَ الذُّنُوبِ، فَلَا يَسْتَقِلَّ أَحَدُكُمْ ذَنْبَهُ، وَأَخْفَى وَلِيَّهُ بَيْنَ خَلْقِهِ حُجَّةً لَكُمْ فَلَا يُحَقِّرَ أَحَدُكُمْ ذَا طِمْرَيْنِ أَقَرَّ الله فِي أَرْضِهِ.
امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا خداوند تبارک و تعالی، سه چیز را در سه چیز پنهان کرده است:
۱. خشنودی‌اش را در اعمال صالح پنهان کرده؛ پس هیچ‌یک از شما نباید عملی را که برای خداست و رضایت او در آن است، کوچک شمارد.